به هر ترمینال توزیع سوخت بروید، آنها را خواهید دید: ردیفهایی از مخازن فولادی، برخی از آنها صدها هزار گالن را در خود نگه میدارند، نگهبانی میدهند بر روی منبع سوختی که کامیونها را در حرکت نگه میدارد، ژنراتورها در حال کار هستند، و صنایع در حال کار هستند. اینها فقط ظروف نیستند. آنها سیستم های مهندسی شده ای هستند که هزینه خرابی-در جریمه های زیست محیطی، محصول از دست رفته و آسیب شهرت اندازه گیری می شود-می تواند قیمت اولیه خرید را چندین برابر کند. با این حال، در سالهایی که با تأسیسات ذخیرهسازی سوخت کار میکردم، انتخابهای مخازن زیادی را دیدهام که بر مبنای تفکر اول-هزینه، بدون توجه کمی به اقتصاد چرخه عمر که واقعاً مهم است، انجام شده است.
این مقاله فراتر از بحث بروشور است تا به بررسی مواردی که واقعاً در انتخاب مخزن ذخیره سوخت، طراحی و نگهداری{0}}با تکیه بر تجربه میدانی، استانداردهای صنعت و واقعیتهای سخت هزینههای عملیاتی اهمیت دارد، میپردازد.
چشم انداز ذخیره سازی سوخت: بیش از آنچه در چشم دیده می شود
مخازن ذخیره سوختدارای پیکربندی هایی هستند که منعکس کننده تنوع برنامه های آنها هستند. در یک سر این طیف، مخازن ذخیره سازی عظیم بالای زمینی (AST) در پایانه های پالایشگاه قرار دارند که معمولاً مطابق با استانداردهای API 650 ساخته می شوند، با قطرهای بیش از 100 فوت و ارتفاع 50 فوت یا بیشتر. در طرف دیگر مخازن نفت گرمایش مسکونی 275{7}}گالنی متوسطی هستند که در زیرزمین های شمال شرق یافت می شوند. بین این افراطها، میانه وسیعی از تأسیسات تجاری، کشاورزی و صنعتی قرار دارد - هر کدام با مجموعهای از اولویتهای طراحی و بارهای نظارتی خاص خود.
انتخاب بین انبارهای زیرزمینی و زیرزمینی به ندرت ساده است. مخازن زیرزمینی مزیت بازرسی بصری را ارائه میکنند-که در نظر بگیرید که اولین نشانه نشتی در مخزن زیرزمینی اغلب آبهای زیرزمینی آلوده است که ماهها پس از رهاسازی شناسایی میشود. با این حال، مخازن بالای زمین فضای با ارزشی را مصرف می کنند، با خطرات آتش سوزی مواجه می شوند و مشمول مقررات پیشگیری، کنترل و مقابله با نشت (SPCC) هستند که ممکن است به مهار ثانویه قابل توجهی نیاز داشته باشد. مخازن زیرزمینی ردپای سطحی را از بین می برند و برخی از مزایای حفاظت در برابر آتش را ارائه می دهند، اما برای جلوگیری از خوردگی خارجی به سیستم های تشخیص نشت پرهزینه و در بسیاری از حوزه های قضایی به حفاظت کاتدی نیاز دارند.
من دیده ام که پس از یک حادثه نشتی، تأسیسات از ذخیره سازی زیرزمینی به زیرزمینی تغییر می کنند-نه به این دلیل که فناوری شکست خورده است، بلکه به این دلیل که هزینه های اصلاحی که به راحتی می تواند از 100,000 دلار در هر حادثه فراتر رود، محاسبه ریسک را غیرقابل تحمل کرده است. تصمیم هرگز صرفا فنی نیست. اقتصادی هم هست
انتخاب مواد: اولین و مهم ترین تصمیم
ماده ای که از آن یک سوختمخزن ذخیره سازیساخته شده نه تنها قابلیت ساختاری بلکه مقاومت در برابر خوردگی، نیازهای تعمیر و نگهداری و در نهایت عمر مفید آن را تعیین می کند. سه طبقه مواد بر بازار تسلط دارند، و انتخاب از میان آنها شامل مبادله-هایی است که اغلب به اشتباه درک می شوند.
- فولاد کربنی ماده اصلی برای ذخیره سازی سوخت باقی می ماند و احتمالاً 80 درصد از کل ASTهای موجود در حال حاضر را تشکیل می دهد. مزایای آن ساده است: استحکام کششی بالا،-روشهای ساخت به خوبی درک شده، و هزینههای مواد تقریباً یک-یک سوم-نیمی از معادلهای فولاد ضد زنگ است. نکته مهم-و مهم-این است که فولاد کربنی به محافظت در برابر خوردگی به شکل پوششها، آسترها یا حفاظت کاتدی نیاز دارد. مخزن فولاد کربنی 20,000-گالنی با سیستم پوشش{18}با عملکرد بالا ممکن است هزینه نصبی بین 25,000 تا 35,000 دلار داشته باشد. یک مخزن بدون حفاظت کافی ممکن است در عرض 10 سال به جای 30 سال از کار بیفتد. سیستم حفاظتی اختیاری نیست-این تفاوت بین یک بدهی کوتاه-و یک دارایی بلندمدت است.
- فولاد ضد زنگ یک استراتژی اساسی حفاظت در برابر خوردگی ارائه می دهد: لایه اکسید کروم غیرفعال که به طور طبیعی روی سطح تشکیل می شود و در صورت آسیب{0}}خود التیام می یابد. برای ذخیرهسازی سوخت، ضدزنگ معمولاً فقط زمانی مشخص میشود که محصول ذخیرهشده حاوی آلایندههای تهاجمی-مانند{3}}سوختهای گوگرد بالا یا سوختهای زیستی با محتوای آب قابل توجه- یا زمانی که محیط نصب بهویژه خورنده باشد، مشخص میشود. حق بیمه فولاد ضد زنگ نسبت به فولاد کربنی می تواند 2.5 تا 4 برابر هزینه مواد باشد، گسترشی که به ندرت برای ذخیره سازی سوخت استاندارد منطقی به نظر می رسد.
- پلاستیک تقویت شده با فایبرگلاس{0}(FRP) حد وسط را اشغال می کند. مقاومت در برابر خوردگی عالی بدون نیاز به پوشش های اضافی ارائه می دهد و وزن سبک تر آن می تواند هزینه های نصب را کاهش دهد. با این حال، مخازن FRP استحکام ساختاری کمتری نسبت به فولاد، مقاومت در برابر آتش محدود، و در معرض تخریب در معرض اشعه ماوراء بنفش و حلالهای خاص دارند. هزینه نصب مخزن FRP معمولاً بین فولاد کربنی و فولاد ضد زنگ قرار میگیرد و آن را به گزینهای برای نصبهای کوچکتر یا جایی که شرایط خوردگی شدید است، تبدیل میکند.
تصمیم مادی باید بر اساس ریسک{0}}تحلیل هزینه چرخه عمر تعدیل شده باشد، نه تنها بر اساس هزینه-. در یک دوره عملیاتی معمولی 20- ساله، تفاوت هزینه بین مخزن فولاد کربنی که به درستی مشخص شده و مخزن ضد زنگ بیش از-مشخص شده میتواند از کل بودجه حفاظت در برابر خوردگی برای گزینه کربن بیشتر باشد. من پروژههایی را دیدهام که در آن تغییر از فولاد ضد زنگ به فولاد کربنی با روکش اپوکسی باعث صرفهجویی 40 درصدی از بودجه مخزن شد که به سایر ارتقاهای ایمنی ضروریتر هدایت شدند.
آنچه استانداردهای طراحی واقعاً نیاز دارند
طراحی مخزن ذخیره سوخت توسط شبکه ای از استانداردها کنترل می شود و درک اینکه کدام یک از آنها در نصب شما اعمال می شود، پیش نیاز یک پروژه موفق است. استانداردهای مربوطه قابل تعویض نیستند. استفاده نادرست می تواند منجر به طراحی ناایمن یا هزینه غیر ضروری شود.
- برای مخازن بزرگ فولادی بالای زمینی، API 650 استاندارد غالب است. حداقل ضخامت دیواره را بر اساس قطر مخزن، ارتفاع و وزن مخصوص مایع ذخیره شده مشخص می کند. برای مثال، یک مخزن معمولی 50000-گالنی ممکن است به ضخامت صفحه زیرین 1/4 اینچ و افزایش ضخامت پوسته از 1/4 اینچ در بالا به 3/8 اینچ در قسمت پایین نیاز داشته باشد. این استاندارد همچنین شامل مفاد طراحی دقیق باد و لرزهای است که بسته به موقعیت جغرافیایی متفاوت است - یک مخزن در کالیفرنیا با نیازهای لرزهای متفاوتی نسبت به مخزن در فلوریدا مواجه است.
- برای مخازن کوچکتر-معمولاً مخازن زیر 50000 گالن{3}}UL 142 استانداردی است که معمولاً توسط کدهای آتش نشانی و مقامات محلی ارجاع می شود. UL 142 مخازن فولادی روی زمین برای مایعات قابل اشتعال و احتراق را پوشش می دهد و الزامات آن شامل مقررات خاصی برای استحکام ساختاری، مقاومت در برابر آتش و آزمایش نشتی است. مخازن دارای برچسب UL تحت آزمایش شخص ثالث قرار گرفتهاند و عموماً توسط شرکتهای بیمه پذیرفته شدهاند، که میتواند عامل مهمی در دریافت پوشش باشد.
- برای مخازن زیرزمینی، UL 58 مخازن فولادی را پوشش میدهد، در حالی که UL 1316 مخازن پلاستیکی تقویتشده-فیبر-شیشهای را پوشش میدهد. این استانداردها به ویژه در مورد مقاومت در برابر خوردگی و یکپارچگی نشتی سختگیرانه هستند که منعکس کننده هزینه و دشواری بالاتر تشخیص رهاسازی از مخازن مدفون است.
یک نقطه سردرگمی مکرر، رابطه بین استانداردها و الزامات کد محلی است. استانداردهای API و UL معیارهای ملی یا بین المللی هستند، اما اغلب با مقررات ایالتی یا شهرداری تکمیل می شوند که می تواند سختگیرانه تر باشد. برای مثال، در برخی از حوزه های قضایی، همه مخازن ذخیره سازی زیرزمینی باید مجهز به-ساخت و ساز دو جداره و نظارت بینابینی- باشند، الزامی که فراتر از آن چیزی است که استاندارد UL اجباری می کند. درس در اینجا ساده است: قبل از تعیین مخزن، چشم انداز نظارتی محل نصب را بشناسید.
مهار ثانویه: شبکه ایمنی که نمی توانید از آن بگذرید
تعداد کمی از موضوعات در ذخیره سازی سوخت به اندازه مهار ثانویه باعث سردرگمی-یا هزینه- می شوند. اصل کار ساده است: اگر مخزن اولیه نشت کند، محفظه ثانویه محصول آزاد شده را قبل از رسیدن به خاک یا آب زیرزمینی می گیرد. با این حال، اجرا بسته به کاربرد و حوزه قضایی بسیار متفاوت است.
- برای مخازن بالای زمینی، مهار ثانویه اغلب به شکل یک دایک بتنی یا فولادی در اطراف مخزن است. دایک باید ظرفیت کافی برای نگهداری 110 درصد از حجم مخزن را داشته باشد-یک الزام استاندارد در بسیاری از حوزه های قضایی-و باید از مواد سازگار با محصول ذخیره شده ساخته شود. یک دایک بتنی برای یک مخزن 50000 گالنی ممکن است 15000 تا 25000 دلار به هزینه پروژه اضافه کند، اما همچنین نشانگر قابل مشاهده ای از هرگونه نشتی را ارائه می دهد و بازرسی ها را ساده می کند.
- برای مخازن زیرزمینی، محفظه ثانویه به شکل ساختاری{0}دو جداره است که فضای حلقوی بین دیوارها برای انباشت محصول یا آب نظارت میشود. این سیستمها بهطور قابلتوجهی گرانتر از-مخزنهای تک جداره-معمولاً 30-50٪-تر هستند و به نظارت و نگهداری مداوم نیاز دارند. با این حال، در بسیاری از حوزه های قضایی، مخازن زیرزمینی تک جداره- دیگر نمی توانند برای ذخیره سازی نفت نصب شوند. نیاز برای ساخت و ساز دو جداره به طور موثر جهانی شده است.
هزینه مهار ثانویه اغلب-تا زمانی که نشت رخ ندهد مقاومت میکند. من روی بیش از چند پروژه اصلاحی کار کرده ام که در آنها هزینه حذف خاک و تصفیه آب زیرزمینی بسیار بیشتر از هزینه ای است که در وهله اول برای نصب مهار ثانویه متحمل می شد. در یک مورد، یک نشت مخزن زیرزمینی بیش از 200,000 دلار هزینه پاکسازی را برای مالک تأسیسات هزینه کرد-هشت برابر هزینه ساخت و ساز دو جداره-. اقتصاد مهار ثانویه ظریف نیست. آنها به سادگی نیاز به نگاه کردن به هزینه های اولیه دارند تا تصویر کامل را ببینند.
تعمیر و نگهداری: آنچه در واقع کار می کند
یک مخزن خوب-طراحی شده تنها نیمی از معادله است. نیمی دیگر، تعمیر و نگهداری{2}}رشته ای است که به تجربه من، قابل اعتمادترین پیش بینی کننده عمر تانک است. امکاناتی که تانکهای 40{5}}ساله هنوز در شرایط عالی هستند، آنهایی نیستند که گرانترین تجهیزات را خریداری کردهاند. آنها کسانی هستند که به طور مداوم در بازرسی و نگهداری سرمایه گذاری می کنند.
برنامه بازرسی مخزن ذخیره سوخت باید با بررسی های بصری روزانه بیرونی مخزن، اتصالات لوله کشی و منطقه مهار شروع شود. علائم یک مشکل در حال توسعه اغلب قبل از تشخیص ابزار قابل مشاهده است: یک نقطه مرطوب در کف مخزن، یک تغییر رنگ جزئی در فلنج، یا یک گودال در ناحیه مهار. اینها را نباید نادیده گرفت. من امکاناتی را دیدهام که در یک پیادهروی روزانه-در یک اتصال لوله چکهای ایجاد میشود که بدون مراقبت، ظرف چند هفته به نشت قابل توجهی تبدیل میشود.
بازرسی های جامع سالانه باید شامل تست ضخامت اولتراسونیک (UT) در نقاط شبکه تعیین شده باشد. برای یک مخزن 50000-گالنی، این ممکن است به معنای 20 تا 30 نقطه اندازه گیری در صفحه پایین و 20 نقطه دیگر در اولین دوره پوسته باشد. داده ها باید در طول زمان روند داشته باشند{15}}کاهش 10% ضخامت در طی دو سال یک علامت هشدار است. کاهش 20 درصدی در مدت مشابه یک پرچم قرمز است که نیاز به بررسی فوری دارد. هزینه بررسی سالانه UT معمولاً 1000 تا 3000 دلار بسته به اندازه مخزن و قابلیت دسترسی است - یک هزینه متوسط در مقایسه با هزینه خرابی.
بازرسیهای داخلی گرانتر هستند-معمولاً نیاز به از کار انداختن و تمیز کردن مخزن دارند-و معمولاً هر 5 تا 10 سال بسته به شرایط خدمات انجام میشوند. در طی یک بازرسی داخلی، یک بازرس واجد شرایط صفحه زیرین را از نظر حفره، پوسته از نظر خوردگی عمومی و ساختار سقف را برای هر گونه نشانهای از اعوجاج بررسی میکند. من دیدهام که بازرسیهای داخلی مسائلی را که UT خارجی از قلم انداخته بود، بهویژه حفرههای موضعی در درزهای جوش را کشف کردهاند. هزینه بازرسی داخلی یک مخزن 50000 گالنی ممکن است بین 10000 تا 20000 دلار باشد، اما این بیمه در برابر خرابی است که ممکن است ده برابر این مبلغ هزینه داشته باشد.
تعمیر و نگهداری پوشش و پوشش باید به جای واکنشی فعالانه انجام شود. زمان پوشش مجدد مخزن زمانی نیست که پوشش به طور مشهودی از بین رفته باشد، بلکه زمانی است که علائم اولیه تخریب-گچ، بررسی سطح، یا خونریزی جزئی زنگ زدگی در لبه ها را نشان می دهد. تعمیر نقطه ای که چند صد دلار هزینه دارد می تواند عمر پوشش را سالها افزایش دهد. معمولاً زمانی که پوشش به طور گسترده شکست خورده است، یک پوشش مجدد کامل که ده ها هزار هزینه دارد، مورد نیاز است.
نقش فناوری در ذخیره سازی سوخت مدرن
صنعت ذخیره سازی سوخت به تدریج-گاهی اوقات با اکراه-از فناوری هایی استفاده می کند که ایمنی را بهبود می بخشد و هزینه های عملیاتی را کاهش می دهد. مهمترین آنها ادغام سیستم های اندازه گیری مخزن خودکار (ATG) با سیستم های کنترل تاسیسات است. سیستم های مدرن ATG بیش از اندازه گیری سطح سوخت انجام می دهند. آنها محتوای آب، دما و یکپارچگی نشت را کنترل می کنند و می توانند هشدارهایی را برای تغییرات سطح بالا، پایین یا ناگهانی ایجاد کنند که ممکن است نشان دهنده نشتی باشد.
هزینه یک سیستم ATG-معمولاً 5000 تا 15000 دلار نصب شده است-به سرعت تنها از طریق بهبود مدیریت موجودی بازیابی میشود. در تأسیساتی با مخازن متعدد، من دادههای ATG را دیدهام که برای بهینهسازی زمانبندی تحویل، کاهش تحویل اضطراری و حق بیمه مرتبط با آنها استفاده میشود. مزایای زیست محیطی تشخیص زودهنگام نشت، البته، محرک اصلی است، اما مورد اقتصادی ATG به همان اندازه قانع کننده است.
سیستمهای پایش خوردگی یکی دیگر از حوزههای پذیرش رو به رشد است. قفسههای کوپنی وارد شده در محیط مخزن یا پروبهایی که در مکانهای بحرانی قرار میگیرند، دادههای مستمری را در مورد نرخ خوردگی ارائه میکنند و به تیمهای تعمیر و نگهداری اجازه میدهند تا برنامههای بازرسی خود را بر اساس شرایط واقعی به جای فواصل تقویم تنظیم کنند. یکی از تأسیساتی که من از آن بازدید کردم، چنین سیستمی را نصب کرده بود و متوجه شدم که نرخ خوردگی در کف مخزن آنها 0.3 میلیمتر در سال است-خیلی کمتر از 0.5 میلیمتر در سال که در طرح اولیه در نظر گرفته شده بود. با این داده ها، آنها توانستند بازرسی داخلی بعدی را از 10 سال به 15 سال افزایش دهند و تقریباً 30000 دلار در هزینه های بازرسی در طول عمر مخزن صرفه جویی کنند.
یک نتیجه گیری عملی
مخازن ذخیره سوخت، در اصل خود، مصالحه ای بین ایده آل و عملی هستند. مخزن ایدهآل میتواند از مقاومترین مواد در برابر خوردگی-، با لایههای متعدد مهار،-وظیفه-- نظارت هنری، و عمر طراحی بینهایت ساخته شود. مخزن عملی مخزن است که الزامات ایمنی و محیطی را برآورده می کند و در عین حال در محدوده بودجه و محدودیت های عملیاتی مالک قرار می گیرد. هنر مشخصات تانک در پیمایش در این سازش بدون نادیده گرفتن پیامدهای بلند مدت تصمیمات کوتاه مدت است.
سوخت ذخیره شده در این مخازن، برای اکثر سازمان ها، رگ حیاتی عملیات آنهاست. خرابی فقط یک مشکل تعمیر نیست. این یک اختلال عملیاتی است که می تواند در کل شرکت ایجاد شود. انتخاب های انجام شده در مرحله مشخصات-مواد، مهار، سیستم های نظارت، برنامه تعمیر و نگهداری{3}}نه تنها عملکرد مخزن، بلکه توانایی سازمان را برای کار بدون وقفه تعیین می کند.
سرمایه گذاری در مخزن ذخیره سوخت در نهایت هزینه نیست بلکه سرمایه گذاری در تداوم عملیات است. مخزنی که امروز 20٪ بیشتر قیمت دارد اما 50٪ بیشتر دوام می آورد، یا مخزنی که در طول عمرش 30٪ کمتر به نگهداری نیاز دارد، لوکس نیست{4}}از نظر اقتصادی انتخاب منطقی است. و در عصری که مسئولیت زیستمحیطی و قابلیت اطمینان عملیاتی تحت نظارت فزایندهای قرار دارند، این انتخاب هرگز مهمتر از این نبوده است.
